Bram en Therese doen alsof ze gelukkig zijn

Truttig babyboomgeluk in Cafe de Liefde

Het schijnt dat Bram van Splunteren's Cafe de Liefde zo succesvol was dat er daarom een derde seizoen mocht worden gemaakt.  Of Cafe de Liefde inderdaad succesvol is daarover mogen de cijfertjesfetisjisten discussieren (295.000 kijkers om 23:30 uur met een marktaandeel van 10.7 is zowaar geen windei) maar of het ook leuk is? Driewerf neen. Auteur dezes behoort dan ook duidelijk niet tot de doelgroep.

Of bekijk de flash versie.

Die doelgroep is van het soort: babyboom, Vpro-lid. Stereotieper kan het eigenlijk niet. Al in de eerste tien seconden, waarin Bram van Splunteren de kijkers deelgenoot wil maken van een of andere treurige bruiloft, stuitert het aantal artyfarty types met moeilijke brillen al van het scherm. Wat dat betreft is Van Splunteren heel duidelijk. Cafe de Liefde gaat over Ons Soort Mensen (zoals alles in het universum van Van Splunteren over OSM gaat). Punt. Niet-OSM mag weer wegzappen.

Dat zullen die niet-OSM dan ook wel doen, want man oh man wat een pathetisch gewauwel uit de krochten van het betere wanhopig in stand gehouden 1970-ideaal komt er uit de koker van Van Splunteren. En dan heb ik niet eens over die scenes waarin we weer eens uitgebreid deelgenoot mogen worden van Bram van Splunteren zelf en zijn te jonge vrouw (waarvoor hij jaren geleden in een poging van zijn midlifecrsis af te komen huilend en wel on camera (mind you!) zijn vrouw dumpte). Ik heb het ook niet over de hinderlijke voice over van Bram van Splunteren. Ik heb het zelfs niet over die zelfingenomen blijmoedige Amsterdam-Zuid Groenlinks-kliek die kennelijk, volgens het universum van Bram van Splunteren, geheel Nederland bevolkt.

Nee, ik heb het over treurige mensen als Bert en Fanny (bejaard) John en Joop (bejaard) Rachelle (dertiger maar nu al bejaard, in bezit van Yoga- en meditatiekamer dus dan weet je het wel) en natuurlijk de relatietherapeut (babyboomer) want in het universum van OSM is de sociale wetenschap nog altijd de enige en ware houvast in het leven.

Wie wil dit zien in Godsnaam? Waarom wil iemand deelgenoot worden van enorm fijne dingen als "geluk, liefde en waarde" in het leven van verder volstrekt onbekende mensen als Roderick en Roza, de vrinden van Bram van Splunteren, die eigenlijk altijd heel bang geweest zijn voor het huwelijk maar nu doormiddel van een of ander tenenkrommend spiritueel lachwekkend ritueel alsnog getrouwd zijn? Serieus, who gives a fuck?

Maar goed, zoals gezegd: ik behoor niet tot de doelgroep. Ik zal dit soort narcistisch exhibitionistisch gekrakeel ook nooit kunnen begrijpen, waarschijnlijk. Het is mij te NCRV-plus. Rik Felderhof meets Bram van Splunteren om eens lekker uitgebreid te gaan babbelen met een grijzende uroloog over soloseks. Dat werk. Oeverloos gezemel over truttig klein geluk en dan toch als programmamaker vooral jezelf in het middelpunt zetten. Vrijzinnig protestantser kan het bijna niet.

Wat die 300.000 kijkers zo aantrekt in dit soort achterhaalde agogische knuffelweideprogrammering zal voor mij altijd een raadsel blijven. Ik gok dat de meerderheid van de kijkers "gewoon wel even toe is aan een stukje constructieve positiviteitstelevisie". Dat soort mensen (godzijdank niet Mijn Soort Mensen) heb je nou eenmaal ook in Nederland.

Ook een column van Bert Brussen op uw website? Bert Brussen als dagvoorzitter of workshopbegeleider bij uw bedrijfsevent? Of behoefte aan de betere bedrijfscommunicatie danwel copy? Dat kan natuurlijk allemaal met Bert Brussen. U aangeraden door 925.nl dus dan is het waar en zeker. 

Of bekijk de flash versie.