Herinnert u zich uw eerste auto nog?

De laatste tijd moet ik vaak denken aan mijn eerste auto. Levensbepalend moment, als een man zijn eerste auto koopt.

De mijne was een Saab 900 C uit 1987. Okee, eigenlijk was het niet mijn allereerste auto: op mijn zestiende kreeg ik van vrienden van mijn ouders een doorgeroeste Fiat 500, maar tijdens de eerste en laatste keer dat we de motor aan de praat kregen, trapte ik de rem vol door de bodemplaat. Bovendien had ik er niet zelf voor betaald.

Ik kocht de Saab voor 275 euro. Blind. Dat wil zeggen, op de e-mail van een vriendin aan haar hele adressenbestand of iemand de Saab van haar broer wilde kopen, antwoordde ik binnen een minuut 'ja'. We doopten hem 'de witte tank', een bijnaam die hij eer aandeed toen mijn vriendin er op een dag zachtjes mee tegen een Smart reed, die daarop in twee stukken uit elkaar viel (overbodig te vermelden dat er in de bumper van de Saab nog geen deukje zat).

Tot op dat moment had ik nog niet zoveel met Saab, ik groeide op met dromen over merken die in de familie al generaties worden gekoesterd: Bugatti, Ferrari, Jaguar. De Saabs die ik kende waren van mijn oom (die half Zweeds is) en onze huisarts (die moest er dus een hebben). Maar je eerste auto doet iets met je, die laat je nooit meer los. Het is een beetje als met het eerste meisje waarmee je naar bed ging: achteraf gezien was ze misschien niet zo mooi als je toen wilde geloven, en je hebt geen idee wat er van haar geworden is, maar zo nu en dan moet je ineens aan haar denken en verschijnt er een glimlach op je gezicht.

'Het is een beetje als met het eerste meisje waarmee je naar bed ging'

In mijn geval is de liefde nooit overgegaan (voor de auto; het meisje spreek ik zelden); de lijnen die Bjorn Envall in de jaren zeventig op papier zette - waarover 925-filmer Godfried de Vries een prachtige documentaire maakte - raakten me als een mokerslag. De oude tweeliter zonder injectie had nog een handmatige choke, die ik uiteraard bij de eerste vorst in mijn handen had. Een week lang kon ik de auto alleen starten met geopende motorkap (die dan weer wel heel cool naar voren openging). De dakbekleding hing los, een bekende 900-kwaal, waardoor ik een beetje onderuit gezakt moest zitten om te voorkomen dat de stof mijn hoofd raakte - en ik zo statisch als een ballon uit de auto zou stappen. Kortom, het was niet echt een bijzondere 900. Zó gewoon zelfs dat hij in 1987 als enige 900-model nog geen facelift had gekregen van Tröllhattan.

Ik ruilde de Saab na twee jaar in voor een prachtige diepzwarte 900 Turbo en ben inmiddels aan mijn vijfde Saab toe. Maar hoe mooi ik mijn huidige Turbo 16S cabriolet ook vind - het leer, het houten Nardi-stuur (een originele optie) en die fenomenale turbomotor; nog steeds mis ik soms dat gevoel van loszittende dakbekleding in mijn haar.

Niels Godron is schrijver (onder meer voor 925, als enige blogger van het eerste uur die nog niet bij De Wereld Draait Door aan tafel heeft gezeten), theatermaker en groot autoliefhebber. Als hij niet aan auto's sleutelt of er in rijdt, is hij meestal goed te volgen op Twitter.