Zwaaiend langs gestrande intercity's racen

Via deze weg wil ik de NS van harte bedanken voor de afgelopen weken. Autorijden is weer leuker dan ooit.

Terwijl Nederland de te laat aangeschafte schaatsen alweer op Marktplaats heeft gezet, is er één partij die het niet erg vindt dat de Hollandse meren weer vloeibaar worden. De martelgang van de NS loopt op z'n eind. De schade loopt in de miljoenen: de top ziet af van een bonus, op Twitter was 'NS' twee weken lang non-stop trending topic, er was uiteraard een kamerdebat en de term aangepaste dienstregeling blijft voor altijd synoniem voor volle stationshal.

Ik vond het, juist dankzij de NS, prachtige weken. Op dit soort momenten weet je weer precies waarvoor je het doet: ik koester mijn automobielen. Vorige week bereikte de prijs voor een liter benzine opnieuw een record, maar ik had het er graag voor over. Ik heb echt veertien dagen lang met een grote glimlach op m'n gezicht benzine in de Saab 900 staan gooien. Ik ben zelfs speciaal in het Noorden gaan schaatsen om maar extra kilometers te maken. 'Wilt u ook gebruikmaken van onze speciale aanbieding?' vroeg een pompmedewerkster die aan mijn gezicht kon aflezen dat er bij mij iets te halen viel. 'Een koffiemok en veertien pakjes Sportlife voor maar €12,99.' Welja, waarom ook niet. Het was tenslotte feest.

'Liever een waxinelichtje als verwarming, dan wachten op een trein die nooit komt.'

En dan het dak omlaag en langs stilstaande treinen racen. Prachtig. Natuurlijk is het bij -10 koud in een cabriolet, maar dat moment dat de turbo erbij komt en je met 150 km/h zwaaiend langs de gestrande intercity naar Amersfoort blaast: onbetaalbaar. De machteloze gezichten achter aangroeiende ijsbloemen, treinreizigers die op dat moment alles zouden willen opgeven voor de verwarmde stoel naast mij.
'In een auto kun je ook stranden hoor,' riep een vriend vanuit de stationshal van Amsterdam CS. Ik kon het niet laten hem even te bellen. 'Dat is waar,' antwoordde ik. 'Maar ik sta nog altijd liever in een file met een waxinelichtje als verwarming, dan dat ik uren op een perron sta te wachten op een trein die nooit komt.' Toen verbrak hij de verbinding omdat er iets werd omgeroepen.

De gifbeker van de NS is overigens nog niet helemaal leeg. Gisteren hoorde ik Minister Schultz van Haegen op Radio 1 zeggen dat de High Speed Alliance, eigenaar van de hogesnelheidslijn, failliet dreigt te gaan. Klanten laten het massaal afweten. Daar begrijp ik dan weer niets van: in het enige vervoersmiddel waarmee je tussen Schiphol en Rotterdam legaal 300 km/u mag rijden zit niemand, maar als de stoptrein naar Grijpskerk een keer niet rijdt, worden er meteen kamervragen gesteld. 'Het is voor de High Speed Alliance echt twee voor twaalf,' zei de minister. Geen reden tot paniek dus: als het over de NS gaat, moet je altijd rekening houden met een beetje vertraging. Mocht u ondertussen een lift nodig hebben; ik heb nog drie plekken over.

Niels Godron is schrijver (onder meer voor 925, als enige blogger van het eerste uur die nog niet bij De Wereld Draait Door aan tafel heeft gezeten), theatermaker en groot autoliefhebber. Als hij niet aan auto's sleutelt of er in rijdt, is hij meestal goed te volgen op Twitter.